نسیم منزل لیلی

توحید زینبی ...

آغوش پدر برای پسر شیرین است امّا برای دختر شیرین تر.

پسرت را در آغوش بگیری لذّت می بری امّا ناز دختر کشیدن چیز دیگری است.

ریحانه است دیگر، ظریف است دیگر، لطیف است دیگر، سرشار از مهر و انس و عاطفه است دیگر، زود مأنوس می شود، ناز می کند، عشوه می کند، دختر است دیگر، مبارک است دیگر¹، زینب است دیگر.

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط آرمین در پنجشنبه 1390/11/6 و ساعت 21:08 | نظر شما ()

مجرّدی هم عالمی دارد ...

بالا رفتم؛ اوج گرفتم؛ خودم را از بالا میدیدم؛ وقتی خودم را ریز دیدم، بالاتر رفتم؛ حالا خانه مان هم ریز شد؛ بالاتر؛ حالا شهر؛ حالا کشور؛ و حالا قارّه آسیا و حالا هم زمین ریز شد؛

باورت می شود؛ چقدر لذّت دارد بالا رفتن و من هی بالا می روم و بالا و تو هم با منی؛ تعجّب می کنی و می پرسی چرا؟ می گویم: آخر مگر نوشته مرا نمیخوانی. نوشتن همینش عجیب است دیگر؛ ارتباط روحیش؛ حسّش؛ حالش؛ غرق شدنش؛ یکی شدن گوینده و خواننده و فرستنده و گیرنده اش؛ حالا قبول کردی تو هم بالایی؟ اصلا می خواهی مچت را بگیرم و اثبات کنم همراهیت را؛ همین که داری با من جرّ و بحث می کنی و وسط حرف من می پری نشان می دهد که همینجایی؟

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط آرمین در چهارشنبه 1390/10/28 و ساعت 19:23 | نظر شما ()

خواستگاری از ورژن جدید ...

لیلی دختری طاق بود و دارایی پدر شاهش شهره آفاق؛ سه خواستگار خوش تیپ بی تاب داشت که دیوان حافظ را ویران کرده، پدر دو بیتیهای باباطاهر را در آورده، گوگل را از سرچ "عاشقانه ها" کچل کرده و با رگبار اس ام اس، گوشی گالکسی دخترک را هنگانده بودند.

دختر چاره ای ندید جز مراسم خواستگاری؛ در مراسم، به جای چای، معجون راستگویی را به دامادهای احتمالی خورانید و بعد یک سوال را از هر سه پرسید:

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط آرمین در دوشنبه 1390/10/26 و ساعت 08:06 | نظر شما ()

زیارت اربعین قصّه کبوترهای جلد است ... محرّم ,

سلولهایت پر از او بود نه هیچ کس¹؛

از صافیش گذشته بودی²؛

وارث تمام دارایی پیامبران بودی³؛

و چقدر قبای حجیّت خدا بر بالایت راست بود⁴!

و تو با اینکه از این قراری ولی بی قراری؛ بی قرارِ من؛

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط آرمین در جمعه 1390/10/23 و ساعت 13:37 | نظر شما ()

کارنامه یا قولنامه ...

زن مظهر زیبایی است ولی نه در برابر یوسف.

در یوسف گم شدند؛ هم زلیخا؛ هم زنان درباریان؛ وقتی خود را یافتند که خون از دستهای بریده شان روان بود و ترنجها دست نخورده¹؛ امّا گمانم همه زیر لب گفتند: بریز، که ریختن خون عاشق حلال است.

از هفت خان زلیخا رمید و دستهای خون آلود زنان را پس زده، پروانه وار خود را به قعر زندان انداخت جایی که برایش دوست داشتنی تر از آغوش گناه بود؛ هر چند تاریک بود و زندان بود و با تازیانه همراه.²

حیف آن طرّاحی ظریف و مینیاتور شاهکار که در دخمه ای شکنجه شود.

خواب پادشاه را که تعبیر کرد مملکت را به دست او دادند؛ 14 سال؛ 7 سال فراوانی؛ 7 سال خشکسالی؛

14 سال مدیریت کرد؛ آن هم چه مدیریتی؛ با فکر و برنامه؛ با صلابت و عدالت؛ با دلسوزی و سوختن؛ به بهترین نحو.

اینجاست که حتّی پادشاه هم کم آورد؛ در مقابلش زانو زد و شهادتین را جاری کرد و ایمان آورد.³

بله؛ یوسف با کارنامه ای عالی است؛ رهیده از کانون شهوت و دعوت؛ زندان کشیده؛ سالهای سختی را با مدیریّتی عالی مهار کرده، مگر کسی می تواند به خدای او ایمان نیاورد و یا پیامبریش را انکار کند؟

راستی گفتار در دعوت مردم به خدا کارسازتر است یا کردار؟

پاورقی

|+| نوشته شده توسط آرمین در سه شنبه 1390/10/20 و ساعت 07:25 | نظر شما ()

راستی؛ تو می توانی بوسه شوی؟ ... محرّم ,